pawelb1973

W tym roku podczas żniw widać bardzo wyraźnie skutki infekcji grzybów z rodzaju Cladosporium, Alternaria, Ascochyta spp. i Epicoccum spp. powodujące chorobę – czernienie zbóż. Występowanie jej nasila się zwłaszcza po nagłych i intensywnych opadach deszczu. (cyt. TOPAGRAR)\n\n

John Deere 6170 M

Niecierpek pospolity (Impatiens noli-tangere) – gatunek roślin należący do rodziny niecierpkowatych. Występuje w stanie dzikim w Azji, Ameryce Północnej i prawie całej Europie. W Polsce dość pospolity z wyjątkiem wyższych partii gór. Rośnie w lasach w miejscach wilgotnych. Jest to roślina jednoroczna, której nasiona rozsiewane są po wystrzeleniu ich przez silnie i nagle skręcające się ścianki owoców. Zwijają się one, gdy tylko dojrzeją, po dotknięciu lub potrząśnięciu. Dawniej roślina wykorzystywana była jako jadalna i lecznicza oraz służyła do farbowania włosów i wełny.

Powój polny (Convolvulus arvensis L.) – gatunek byliny należący do rodziny powojowatych. Występuje w prawie całej Europie z wyjątkiem północy. W Polsce pospolity na niżu i pogórzu.

Z żywicy sumaków produkuje się lakę, ozdobne tworzywo popularne w Azji. W Polsce gatunek ozdobny.

Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.) – gatunek rośliny z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Występuje w stanie dzikim w Europie, Azji, Afryce Północnej, Ameryce Północnej, a zawleczona została także na inne obszary i kontynenty. Rośnie w wilgotnych lasach i zaroślach oraz bardzo często, jako gatunek synantropijny, na żyznych siedliskach ruderalnych.

kontakt: Agrolex Sp. z ., bartoszb@agrolex.pl

Koniczyna drobnogłówkowa (Trifolium dubium Sibth.) – gatunek rośliny należącej do rodziny bobowatych. Występuje w prawie całej Europie, z wyjątkiem południowego wschodu, w Azji Zachodniej i na Kaukazie oraz w Afryce Północnej[2]. W Polsce jest pospolita w większej części niżu i niższych położeniach górskich.

Hodowla: SW obecnie Syngenta. Jakościowa A.

Krzywoszyj polny (Anchusa arvensis L.)\n\nGatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych. W Polsce pospolity na całym niżu. Roślina jara, rzadko zimująca. Jest ciepłolubna i występuje gniazdowo. Rośnie na przydrożach, nieużytkach, ugorach i polach uprawnych. Preferuje gleby lekkie, piaszczyste, średnio wilgotne, o odczynie kwaśnym. Chwast segetalny. Najczęściej zachwaszcza uprawy okopowe (ziemniaki), zbożowe ozime i jare i kukurydzę. Jest gospodarzem pośrednim rdzy brunatnej żyta (na liściach występują zarodniki wiosenne zakażające żyto). Cała roślina pokryta jest sztywnymi, kłującymi włoskami i osiąga wysokość od 15 do 45 cm. Łodyga jest wzniesiona lub podnosząca się, słabo rozgałęziająca się, obła i kanciasta. Liście są skrętoległe, lancetowate i siedzące. Najniżej położone liście posiadają krótkie ogonki. Brzegi są faliste i powyginane z kłującymi włoskami. Kwiaty są o niebieskofioletowym zabarwieniu, u spodu białofioletowe, na krótkich szypułkach w pachwinach zielonych przysadek. Owoc to szarobrunatna rozłupka w kształcie pantofelka, z żeberkowanym ornamentem na szczycie. Nasiona są drobne, podłużne i szare. Korzenie są palowe, krótkie i mięsiste. Krzywoszyj polny jest zapylany przez błonkówki (głównie pszczoły); kwitnie w (IV) V i IX (X), najsłabiej w VI. \n\nCechy charakterystyczne:\n\n- roślina sztywno i kłująco owłosiona\n\n- można pomylić jego rozłupki z rozłupkami farbownika lekarskiego (pierwsze są mniej pofałdowane)\n\nCiekawostki:\n\n- inna nazwa: farbownik polny.

Gatunek eurosyberyjski, występujący na obszarach o klimacie oceanicznym[3]. Rośnie dziko w północno-zachodniej Afryce (Madera, Wyspy Kanaryjskie, Algieria, Maroko), całej Europie i na obszarach o umiarkowanym klimacie w Azji Zachodniej i Kaukazie, po Syberię Zachodnią. Jako efemerofit pojawia się także w Australii, Nowej Zelandii, USA i Kanadzie oraz południowej części Ameryki Południowej (Argentyna, Chile, Urugwaj). Jest uprawiany w wielu krajach świata[4]. W Polsce na niżu jest pospolity[5].

Chmiel zwyczajny (Humulus lupulus) – gatunek byliny z rodziny konopiowatych (Cannabaceae). Występował w stanie dzikim prawdopodobnie w południowej Europie, na Bliskim Wschodzie[2] i w Ameryce Północnej. W Polsce gatunek pospolity do 700 m n.p.m.[3]. Uprawiany przez człowieka skolonizował (jako zdziczała roślina uprawna) strefę klimatów umiarkowanych i ciepłych całej Eurazji.

Łopian większy (Arctium lappa L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Inne (ludowe) nazwy: łopuch, głowacz, kostropień, topień, dziady. Występuje w Europie, na Syberii, w Himalajach, Chinach, Japonii, Azji Mniejszej, na Kaukazie, a jako gatunek zawleczony również w Ameryce Północnej i Południowej. Jest pospolity na terenie całej Polski. Status gatunku we florze Polski: gatunek rodzimy.

Koniczyna łąkowa (Trifolium pratense L.)\n\nGatunek rośliny należący do rodziny bobowatych. W Polsce pospolity. Bylina. Rośnie na łąkach kośnych, przydrożach, polach, jasnych lasach, miejscach trawiastych. Preferuje gleby żyzne. Osiąga wysokość do 50 cm. Łodyga jest podnosząca się lub wzniesiona, przylegająco owłosiona i często czerwono nabiegła. Liście są 3-listkowe, jajowate lub eliptyczne, całobrzegie, przeważnie plamiaste. U nasady liści występują owłosione i szydłowato zakończone, błoniaste przylistki, często zrośnięte z ogonkiem liściowym. Kwiaty są motylkowe, jasnopurpurowe, pachnące, w główkach kulistych lub jajowatych, znajdujące się przeważnie po 2 na jednej łodydze. Owoc to nieduży, zawierający jedno tylko nasiono strąk. Nasiona rozsiewane są przez wiatr. Korzenie są palowe, sięgające nawet do 1,5 m w głąb, w powierzchniowej warstwie gleby tworzące liczne i długie rozgałęzienia. Koniczyna łąkowa jest owadopylna (głównie trzmiele); kwitnie od V do IX. Po przekwitnięciu okwiat zsycha się.\n\nCiekawostki:\n\n- inne nazwy – koniczyna czerwona, konicz\n\n- zawiera glikozydy i flawonoidy\n\n- ma właściwości lecznicze - w medycynie ludowej stosowana jako środek moczopędny i wykrztuśny\n\n- roślina miododajna\n\n- roślina uprawna - uprawiana jako cenna roślina pastewna o dużej zawartości białka i soli mineralnych. Znajduje się w rejestrze roślin rolniczych Unii Europejskiej i jest jedną z podstawowych roślin motylkowych uprawianych na paszę.

Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus L.) – gatunek byliny z rodziny makowatych (Papaveraceae). Jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju glistnik (Chelidonium). Jest rozpowszechniony w strefie klimatu umiarkowanego w Eurazji, poza tym zawleczony został także na inne kontynenty. W Polsce jest pospolity na całym obszarze. Roślina ma długą tradycję zastosowań leczniczych, sięgającą starożytności. Zawiera liczne alkaloidy działające rozkurczowo na mięśnie gładkie, poza tym preparaty z ziela działają żółciopędnie, przeciwbakteryjnie, uspokajająco, przeciwbólowo. Charakterystyczny, żółto-pomarańczowy sok mleczny używany jest w lecznictwie ludowym do usuwania kurzajek. Od początków XXI wieku stosowanie ziela glistnika i jego alkaloidów w lecznictwie jest ograniczane z powodu potwierdzenia hepatotoksyczności.

Staśmienie łodyg na skutek porażenia fitoplazmami.