Skocz do zawartości




Zdjęcie

Przygotowanie kurnika a sukces hodowlany we współczesnym chowie kurcząt brojlerów.

Napisany przez TrouwNutrition, 29 marzec 2012 · 9217 wyświetleń

Dodany obrazek


Artykuł opublikowany w 1(13)/2011 numerze dwumiesięcznika „Trouw i MY”


Dodany obrazek




lek. wet. Piotr Florczyk
lek. wet. Małgorzata Gałkowska
lek. wet. Łukasz Grześkiewicz
lek. wet. Bartłomiej Hajdas
Gabinet Weterynaryjny Henryk W. Grześkiewicz

Jednym z najważniejszych, a często bagatelizowanych, czynników warunkujących sukces hodowlany jest odpowiednie przygotowanie kurników do zasiedlenia.

Postęp hodowlany
Współczesny chów kurcząt brojlerów znacznie odbiega standardami od modelu stosowanego przed laty. Wówczas przygotowanie obiektów ograniczało się jedynie do usunięcia obornika, zamiecenia posadzki i rozścielenia świeżej słomy. Stosowaną często praktyką było również słanie nowej słomy bezpośrednio na obornik pozostały po poprzednim cyklu (obecnie jest to niedopuszczalne). Jedyną metodą dezynfekcji było użycie wapna gaszonego nanoszonego na posadzki i ściany.

Wraz z postępem hodowlanym, technologicznym oraz wzrostem świadomości i pojawianiem się coraz nowszych i trudnych do zwalczania jednostek chorobowych zaczęto zwracać uwagę na rolę odpowiedniego przygotowania i dezynfekcji budynków inwentarskich. W obecnym czasie intensywność i skala produkcji drobiarskiej wymusiły zmianę spojrzenia na całokształt prac związanych z przygotowaniem fermy do zasiedlenia.

Przygotowanie kurnika do kolejnego cyklu produkcyjnego
W nowoczesnej hodowli momentem rozpoczęcia prac przygotowawczych do kolejnego cyklu produkcyjnego jest już moment wywiezienia ptaków z terenu fermy. Pierwszym ważnym aspektem jest przystąpienie do dezynsekcji. Istotne jest, by ta czynność została wykonana jeszcze przed wywiezieniem obornika i sprzątaniem kurników. Ma to na celu ograniczenie liczebności insektów będących wektorami wielu chorób zakaźnych (np. pleśniakowiec lśniący Alphitobius diaperinus – wektor choroby Mareka). W tym celu stosowane są insektycydy o działaniu kontaktowym nanoszone na ściany, sprzęt oraz sufit za pomocą zamgławiaczy termicznych, opryskiwaczy.


Dodany obrazek

Pleśniakowiec lśniący (Alphitobius diaperinus)


Podobne znaczenie w ograniczaniu transmisji chorób ma deratyzacja. Zajmują się tym zazwyczaj profesjonalne firmy zewnętrzne. Kolejnym etapem jest usunięcie obornika z obiektów inwentarskich i terenu fermy. Należy to wykonać w możliwie jak najkrótszym czasie i z jak największą dokładnością (nie dłużej niż 48 godzin od wywozu żywca). Następnie przechodzimy do mechanicznego oczyszczania posadzki, do czego obecnie powszechnie używane są mechaniczne zamiatarki.

Po usunięciu wszelkich organicznych pozostałości można rozpocząć mycie kurnika. Najbardziej wskazaną metodą jest mycie z użyciem myjek wysokociśnieniowych na gorącą wodę z końcówkami wirującymi z zastosowaniem środków zmiękczających. Pozwala to na najszybsze i najbardziej dokładne usunięcie nieczystości. Mycie nie może ograniczać się jedynie do posadzki i ścian. Nie należy zapominać również o sprzęcie jak, poidła, karmidła, wentylatory. Czynności te także muszą dotyczyć pomieszczeń socjalnych, magazynowych (silosy, pomieszczenia do składowania paszy).

Równolegle z myciem powinno się przystąpić do czyszczenia i dezynfekcji systemów pojenia. Realizuje się to poprzez zastosowanie w pierwszej kolejności preparatów usuwających biofilm, a następnie środków odkamieniających. Istotne jest dokładne wypłukanie linii pojenia po zastosowanych preparatach. Należyta dbałość o systemy pojenia bezpośrednio przekłada się na zdrowotność stada i wyniki produkcyjne w kolejnym cyklu. Woda użyta do mycia obiektów oraz płukania systemów pojenia zgodnie z przepisami traktowana jest jako ściek technologiczny i powinna być poddana utylizacji.

Dodany obrazek


Przed przystąpieniem do kolejnego etapu, którym jest dezynfekcja, trzeba osuszyć obiekt. Stosując odpowiednią temperaturę (minimum 15oC), mamy gwarancję właściwego usunięcia pozostałości wody, co niezbędne jest do rozpoczęcia dezynfekcji.

Dezynfekcja powinna być przeprowadzana w temperaturze powyżej 20oC, gdyż gwarantuje to odpowiednie działanie zastosowanych preparatów chemicznych. Dezynfekcja może być realizowana nie tylko przy użyciu środków chemicznych. Bardzo prostą i skuteczną metodą dezynfekcji fizycznej jest zapomniane i niedoceniane wypalanie posadzki. Metoda ta jest stosunkowo tania, wymaga jedynie użycia specjalnej wypalarki. Wypalanie posadzki jest najlepszą metodą jednoczesnego ograniczenia liczebności bakterii, wirusów, grzybów i pierwotniaków. Jest to jedyny sposób mający kluczowe znaczenie w zwalczaniu oocyt kokcydiów w środowisku kurnika.

Dezynfekcja chemiczna
Przystępując do dezynfekcji chemicznej, należy pamiętać o odpowiednim doborze środków chemicznych, jak i metod ich stosowania. Dostępne preparaty charakteryzują się wybiórczym działaniem, dlatego istotne jest łączenie ich w sposób umożliwiający uzyskanie jak najszerszego spektrum (np. formaldehyd – działanie bakterio-i wirusobójcze, woda amoniakalna – oocysty, siarczan miedzi – działanie grzybobójcze).

W chwili obecnej technologia pozwala na coraz doskonalszą dystrybucję środków chemicznych. Zalecane jest stosowanie różnego typu opryskiwaczy sadowniczych – najlepsza i najdokładniejsza metoda nanoszenia zamgławiaczy termicznych, zintegrowanych systemów zraszania. Ma to na celu usprawnienie penetracji preparatów, skrócenie czasu wykonywanych czynności i poprawę jakości dezynfekcji.

Po tak wykonanej dezynfekcji obiekt powinien pozostać szczelnie zamknięty przy wyłączonej wentylacji na minimum 24 godziny, aby zapewnić właściwe działanie substancji czynnych zawartych w preparatach. Równolegle trzeba zadbać o czystość na terenie całej fermy. Usunąć należy wszelkie nieczystości oraz zdezynfekować otoczenie budynków inwentarskich, jak również drogi wewnętrzne fermy (np. roztworem sody kaustycznej, wapnem gaszonym). Po zakończonej dezynfekcji właściwej powinno się wykonać białkowanie ścian i posadzki roztworem wapna gaszonego i pozostawić obiekt do wyschnięcia.

Przygotowanie ściółki
Przed przystąpieniem do kolejnych czynności należy pamiętać o odpowiednim wywietrzeniu kurników. Po usunięciu pozostałości środków dezynfekcyjnych można rozpocząć rozkładanie słomy na posadzce. Bardzo ważna jest jakość użytej słomy. Unikać należy słomy wilgotnej, zagrzybionej, spróchniałej oraz zawierającej domieszki ziemi, traw, roślin trujących itp.

Wybierając materiał na ściółkę, powinno się zwrócić uwagę na pochodzenie słomy (najbardziej wskazana słoma żytnia). W celu uzyskania wyższej chłonności najlepsze jest cięcie słomy na fragmenty o długości około 20 cm. Ułatwia to również równomierne i niezbyt grube rozesłanie słomy na posadzce. Zalecana grubość podścieliska w miesiącach letnich to około 5 cm, natomiast zimą od 7 do 10 cm. Wskazana ilość słomy użytej przy ścieleniu ma istotny wpływ na jak najdłuższe utrzymanie dobrej jakości ściółki. Etap ten powinno zakończyć wałowanie słomy istotne ze względu na łatwiejsze poruszanie się piskląt w pierwszych dniach po zasiedleniu kurnika.

Tak przygotowany obiekt poddaje się ostatniej części dezynfekcji – gazowaniu. Powszechnie używa się w tym celu formaldehydu lub jego pochodnych. Środki te zadaje się za pomocą zamgławiarek w odpowiednich warunkach temperaturowych (około 20oC). Na 2-3 dni przed planowanym przyjęciem piskląt kurnik należy nagrzać do 30oC, aby uzyskać pożądaną temperaturę posadzki (około 28oC). Gwarantuje to prawidłowe zachowanie i równomierne rozejście się ptaków w pierwszych dniach życia.

Dodany obrazek


Przygotowania końcowe
Finalnym etapem przygotowania obiektów do zasiedlenia jest rozwinięcie papierów dla piskląt, na które zostanie nasypana pasza. Na rynku dostępnych jest wiele typów papierów do wychowu piskląt różniących się grubością, szerokością oraz czasem degradacji. Papiery należy umieszczać wzdłuż linii pojenia, ale nie bezpośrednio pod nimi, co zapewnia lepszy dostęp zarówno do paszy, jak i do wody. Pasza na papiery powinna być zadawana w ilości umożliwiającej wyjedzenie jej przez pisklęta w ciągu maksymalnie 24 godzin. Sypanie paszy na papiery można kontynuować przez pierwsze 5 do 7 dni lub do rozłożenia się papieru.

Wszystkie wymienione czynności związane z jak najlepszym przygotowaniem obiektów i fermy wymagają dużej staranności wykonania. Nie przyniosą jednak oczekiwanych efektów w przypadku niestosowania się do podstawowych zasad bioasekuracji. Zalecana pustka sanitarna po każdym cyklu hodowlanym powinna wynosić około 14 dni. Należy też bezwzględnie przestrzegać zasady „wszystko puste – wszystko pełne”. Tylko połączenie zasad dobrego przygotowania fermy z odpowiednią bioasekuracją może doprowadzić do sukcesu hodowlanego.

Przygotowanie kurnika do zasiedlenia
Na przykładzie kurnika o powierzchni od 1750 do 2000 m2 przy użyciu najprostszych dostępnych substancji chemicznych:

1. wywóz pomiotu, możliwie jak najszybciej po sprzedaży kurcząt

2. czyszczenie mechaniczne

3. mycie na gorąco z dodatkiem środka myjącego. Wodę użytą do mycia należy wywieźć poza obręb fermy

4. zamgławianie formaliną – 5 l formaliny na 1000 m sześciennych. Temperatura budynku w momencie zamgławiania minimum 18˚C

5. dezynfekcja 3% roztworem sody żrącej 300 l na budynek

6. dezynfekcja 3% roztworem podchlorynu sodu – 300 l na budynek

7. dezynfekcja 3% roztworem wody amoniakalnej

8. białkowanie

9. wypalenie posadzki i ścian do wysokości 1 m po uprzednim wysuszeniu budynku

10. poidła zdezynfekować i wypłukać z użyciem stosownych preparatów

11. rozesłanie słomy

12. zamgławianie formaliną jak w punkcie 4

13. zamgławianie przy użyciu despadacu, aldekolu lub innych preparatów z tej grupy

14. mechaniczne oczyszczenie obejścia i dróg dojazdowych

15. dezynfekcja obejścia i dróg dojazdowych oraz zewnętrznych ścian budynku 3% roztworem sody żrącej lub podchlorynu sodu

Zabiegi dezynfekcyjne należy wykonywać starannie i z zachowaniem środków bezpieczeństwa, używając odzieży ochronnej oraz masek przeciwgazowych.